poniedziałek, 23 grudnia 2019

Teraz, to jest teraz

Kiedy zasiadłem do świątecznych życzeń, zadałem sobie pytanie co powinienem napisać by w morzu słów wypowiadanych w tych dniach, nie spłynąć wielką falą niczym plastikowe butelki nad brzeg Indyjskiego Oceanu. Zapisałem więc słowa kluczowe, jakbym budował fotograficzny reportaż, by niczego nie pominąć, by nie zapomnieć o tym, co moim zdaniem najważniejsze. Zapisałem więc, a raczej wystukałem na wytartej klawiaturze; zrozumienie, szacunek, miłość, rodzina, spokój i zdrowie. Zapisałem też Konstytucja, bo wiem, że bez wolności życie traci swój sens. 
Wiele lat temu, znalazłem w kościele na nowojorskim Manhattanie frazę, która do dziś wydaje mi się na tyle pojemna by zmieścić życzenia na Święta i Nowy Rok zarazem. 
Wszyscy ludzie uśmiechają się w tym samym języku, stało dużymi literami, zapraszając na niedzielne kazanie. Jest w tych słowach zrozumienie dla drugiego człowieka, jest szacunek dla wszelkich odmienności, jest miłość i spokój, których doświadczamy wymieniając uśmiech z nieznajomą w zatłoczonym, czerwonym tramwaju. Słowa proste, bywają najlepsze. 
Życzę Wam przede wszystkim zrozumienia. Bez niego nie przetrwamy w pędzie po "więcej", tracąc resztę tego co zostało nam w plecaku z dawnych, dobrych czasów. 
Życzę Wam spokoju, świata pozbawionego pustych bodźców, które nieustannie ranią nasze zmysły. 
Na koniec życzę Wam zdrowia i wytrwałości w spełnianiu marzeń, bo nigdy nie jest za późno, a teraz to jest teraz, jak powiedział w cudownym filmowym dialogu Jan Nowicki (kliknij). 
Cieszmy się chwilą, którą niesie los.
Wszystkiego Dobrego.


czwartek, 4 lipca 2019

#1 Motele

Motele. Uwielbiam je z ich przaśnym wystrojem i ogromnym łóżkiem, zdeformowanym przez nadmiar orzechowego masła. Obowiązkowa biblia w szufladzie i nieodzowny telewizor, który wciąż snuje miraże o Ameryce Great Again, tocząc spór o głos z szumem klimatyzatora, z początku irytującym, lecz 1000 mil na południe od zatoki San Francisco, płynnie zmieniającym się w słodką muzykę, przynoszącą ukojenie, niczym chłodny wiatr z nad Pacyfiku. Amerykańskie motele...

***
Znaczona własnym rytmem, każda inna, podróż. Nieważne czy na kraniec miasta czy na koniec świata, wszystkie równie piękne, niosą nowe doświadczenia i dokonują zmian w naszych umysłach.
Każdego dnia zmieniając miejsce, rozpoczynałem ją od nowa. Lubię ten rytuał, który w drodze jest niczym oddychanie. Kolejny bar, zapach kawy, nowa droga i muzyka w lokalnym radiu podróżowały ze mną w poszukiwaniu tego co z horyzontem. 

Dziewięć tysięcy kilometrów zakurzonych dróg, od Arizony po Montanę, od spalonej słońcem pustyni, po śnieg lśniący na grzbietach majestatycznych bizonów. 

Chciałbym zabrać Was w podróż po Ameryce, po której dane było mi podróżować z aparatem przez miniony miesiąc. Niech obrazy dopełnią słowa, dodając im odrobiny zapachów i wiatru we włosach. 


środa, 17 kwietnia 2019

Mamo, mamo, murzyn!

Droga jest kręta. Zatrzymujemy się za kolejnym ostrym zakrętem na piaszczystej łasze. Jakaż ulga dla skołowanego błędnika. Gorąco. Jak okiem sięgnąć herbaciane pola. Szukamy kobiet zbierających liście. Opuszczam kompanów podróży i idę dalej wzdłuż drogi. Cisza. Nie ma nikogo. Lubię być sam. Po przejściu kilkuset metrów zauważam, daleko w dole, niewielkie zabudowania. Na nogach mam „japonki”. Nie będzie łatwo, jest stromo. Na wyspie obowiązują dwa rodzaje obuwia, klapki albo bose nogi. Dostosowałem się. Schodzę w dół mając nadzieję nie natknąć się na nic jadowitego.
Wioska, chciałoby się powiedzieć jak każda, lecz byłaby to smutna konstatacja. Kilkanaście skleconych chałup. Woda na zewnątrz, za to w każdej obowiązkowy telewizor, jeszcze ten starego typu. Teraz rozumiem dlaczego właśnie takie odbiorniki pojawiają się w lankijskich reklamach. Nikt nie poczuje się gorszy, nikt nie powstanie z kolan z żądaniem poprawienia bytu. Dzieci. Wszędzie ich pełno. Krzykliwe, uśmiechnięte, piękne. Te tutaj, widząc mnie, zatrzymują się z niedowierzaniem. Turyści tu nie docierają, a one nigdy jeszcze nie opuściły wioski. Jedno z nich wtula się w mamę i na mój widok zachodzi głośnym płaczem. Mamo, mamo, murzyn!, przychodzi mi na myśl dramatyczna scena z dzieciństwa, z tą niewielką różnicą, że „murzynem” tym razem jestem ja. Uśmiecham się najmocniej jak tylko potrafię i wycofuję rakiem. 
Tuż za domami wyłania się przede mną piaszczyste pole. Tam młodzi ludzie oddają się najpopularniejszej tu rozrywce, grze w krykieta. Z zachwytu oblewa mnie pot. Sięgam po aparat jednocześnie zmieniając obiektyw na szeroką 16-tkę. Pochłonięci grą zawodnicy gestem dają mi zielone światło. To moje rodeo. 
Od początku pobytu na Sri Lance wypatruję krykieta we wszystkich jego przejawach. Uwielbiam go, podobnie jak jego amerykańską odmianę, baseball. Krykiet to zagadka i to właśnie mnie w nim fascynuje. Wciąż próbuję zrozumieć zasady i czar, którymi tak mami miejscowych.
Emocje, tu na końcu świata, na piaszczystym skrawku czerwonej ziemi pośrodku herbacianych pól, nie mniejsze niż na stadionie Yankesów na Bronxie. Tu nawet podoba mi się bardziej.
Kładę się na boisku, tuż za graczem z pola. Jedną ręką szukam kadru, drugą zasłaniam twarz by nie oberwać w głowę. Kurz oblepia moje ciało, migawka wydaje znajome dźwięki. Czas znów zatrzymuje się na moment...

niedziela, 14 kwietnia 2019

U brzegów Negombo

Chcesz zobaczyć jak mieszkam, zapytał nieśmiało, wyładowując połyskujące w słońcu sardynki. Na imię mam Shelton. To niedaleko, wskazał palcem na nieodległą, rybacką wioskę. Chodź ze mną, pokażę ci jak żyjemy.
Shelton ma 52 lata, jest rybakiem. Mieszka z Marią, dwoma synami i wnukiem, którym odkąd zginęła ich córka, opiekują się wspólnie z żoną. 
Woda była dotąd zaczyna i wskazuje ręką gdzieś na wysokość mojego aparatu. To było w Boże Narodzenie 2004 roku. Nasz dom zniknął w ułamku sekundy, a wokół pływało wiele ciał. Tsunami zabrało nam wszytko, zawstydzony opuszcza głowę. 
Otwiera drzwi i gestem zaprasza do środka. Na podłodze, w jedynym pokoju, na wypłowiałym kocu, popołudniowej drzemce oddaje się ich wnuk. Maria od czasu do czasu odgania krążące nad nim napastliwe owady. Dom wypełnia hipnotyzujące światło oraz upał, jakże dotkliwy o tej porze dnia. 
Robię zdjęcie. 
Shelton widząc płynące po mych skroniach strużki potu, przywołuje starszego syna i coś mu przez chwilę tłumaczy. Po chwili ten, długą tyczką, zakończoną stalowym hakiem, zrywa ze stojącej przed domem palmy, dorodnego kokosa. Potem Shelton, maczetą odcina jego fragment by dostać się do jego płynnej zawartości i podaje mi go, bym mógł ugasić pragnienie. Czuję się zawstydzony, jakbym pozbawiał ich zapasów, mimo to, zażenowany, duszkiem opróżniam owoc. Potem siadamy przed domem na plastikowych krzesłach i długo rozmawiamy. Na koniec pytam czy mogę zrobić im rodzinną fotografię. W między czasie budzi się ich wnuk, wszyscy razem, za wyjątkiem najstarszego syna, stają przed drzwiami, robię kolejne zdjęcie…

piątek, 15 marca 2019

Poza horyzont

Jadę pociągiem, deszcz płynie po szybach, krajobraz zmienia się za każdym podniesieniem wzroku. Lubię spoglądać poza horyzont. Cokolwiek by się działo, tam na krańcach kadru zawsze jest nadzieja na lepszy świat. Nie żebym narzekał, przeciwnie, jak mantrę powtarzam wciąż sobie „myślenie tylko pozytywne”. To już rodzaj porannej modlitwy. Dostrzegać jedynie dobro, karmić się nim i dzielić z innymi. Trwać z dala od sporów, komentarzy, osądów, wypowiadania słów, których się później żałuje. To trudne. Jadę. 

Zapowiada się długi dzień. Teraz na jego horyzoncie deszcz spiera się ze słońcem. W porze obiadu horyzont przysypie śnieg, to raczej przesądzone. Na koniec, na krańcach kadru, wiatr kołysać będzie palmy w objęciach błękitnego oceanu. Jeden dzień, aż trudno uwierzyć. Jadę

„Odkryj w tym tygodniu” gra dziś wyjątkowo sentymentalnie. W myślach powtarzam w kółko; to mam, tamto mam i tego też nie zapomniałem. No może poza aluminiowym kubkiem, z karabińczykiem w miejsce uszka - atrybutem rowerowych bikepackersów. Zdarza się. Mam za to nowy obiektyw. Niewielki, jakże zgrabny, może nieco za szeroki „jak na mnie”, no ale jeśli chcieć zajrzeć aż po sam horyzont, to chyba będzie w sam raz. Zresztą się zobaczy.


pozdrawiam

poniedziałek, 31 grudnia 2018

Pamiętam

W każdej sekundzie ląduje w sieci lawina obrazów i słów. Niczym plastikowe butelki, dryfują po horyzont w oceanie treści. Duszą nas jak smog. 

Przez rok zastanawiałem się nad sensem dorzucania do tej sterty kolejnych, choćby najbarwniejszych przymiotników, bo przecież wokół mówią, że wszystko już było, a poza tym kogo to wszystko obchodzi.
Mijający rok nie zawiódł, przyniósł aż nadto. Ciekawi ludzie napotkani w drodze, miejsca nieznane, smaki, zapachy i północny wiatr. Pozostały milczące obrazy, bo nikt nie zapisał słowa. Szkoda.

Pamiętam chłodny wiatr na wzgórzach Montalcino i smak przejrzałych winorośli, którymi w drodze gasiłem pragnienie. Pamiętam wschody słońca, które wdzierały się przez niewielkie okno na poddaszu lizbońskiej Alfamy. Pamiętam…

Myśli są ulotne jak wiatr. Notuję je skrzętnie w czerwonym notesie. Słowa.

Są jeszcze obrazy, które ponoć mówią po tysiąckroć, choć nie jestem pewien czy to prawda.

środa, 24 stycznia 2018

Śladami Marzeń

Pamiętam dzień kiedy wpadła mi w ręce książka Waldemara Łysiaka „Asfaltowy Saloon”. Był koniec lat osiemdziesiątych, mglisty, deszczowy listopad, a ja z każdą przeczytaną kartką podróżowałem z Łysiakiem w głąb Ameryki przez bezkresne, przepełnione słońcem pustkowia. Wtedy zrodziło się we mnie marzenie, na realizację którego przyszło mi długo poczekać.

***

Maj 2017, mój boeing odrywa się z lotniska w Nework i leci na południe do Dallas. To tam rozpocznę moją amerykańską podróż, w mieście naznaczonym krwawą historią z roku 1963.
Ameryka jest duża, za duża, a czasu za mało, o pieniądzach nawet nie wspominając. Wychowany na westernach z Johny Waynem, postanawiam z Piotrem, moim towarzyszem w podróży, przez dwa tygodnie przemierzać Texas, od Rio Grande po jego północną granicę z Oklahomą.

***

Odjeżdżający z przed lotniska w Dallas Shuttle Bus, bynajmniej nie zawiózł nas do centrum miasta. On dociera jedynie do ogromnej wypożyczalni samochodów, która przypomina nasze przerośnięte galerie handlowe, a każdy z butików zastępuje inna wypożyczalnia aut. Texas to nie jest kraj dla niezmotoryzowanych. Bierzemy więc czerwonego chevie, płacąc nieco więcej niż wynikało to z zawartej wcześniej umowy. My godzimy się na większy pakiet ubezpieczeniowy, oni w zamian akceptują naszą kartę debetową. Deal jest deal. Ruszamy...


Zapraszam na Festiwal Podróżniczy "Śladami Marzeń" do Poznania, gdzie przez trzy dni trwania festiwalu od 9-11 lutego będzie możliwość przetestowania aparatów Fujifilm na stoisku Digital24.pl.  A w sobotę, 10 lutego o godz. 16.30, dokończę moją amerykańską opowieść... "Fotograficzne zapiski na Dzikim Zachodzie czyli z fujikiem po Ameryce."